Грамыка Міхаіл Аляксандравіч нарадзіўся ў сям'і разначынца 12 лістапада 1885 годзе ў вёсцы Чорнае Рэчыцкага павета Мінскай губерніі (цяпер гэта Рэчыцкі раён Гомельскай вобласці).
Калі будучаму пісьменніку было каля трох гадоў, памерла маці. Бацька, Аляксандр Гаўрылавіч, з дзецьмі перабраўся ў Гомель, ажаніўся другі раз. Сям'я набыла сядзібу каля в. Іванішкавічы Быхаўскага павета. Дастатак дазволіў Міхаілу вучыцца ў гімназіі. Неўзабаве сям'я пераехала ў Магілёў, дзе Міхайла Грамыка правёў сваё юнацтва.
У час вучобы ў Магілеўскай гімназіі Міхайла ўдзельнічаў у рабоце нелегальнага гуртка, які знаходзіўся пад уплывам магілеўскай арганізацыі РСДРП. Пасля заканчэння гімназіі ў 1905 г. ён паступіў на медыцынскі факультэт Маскоўскага універсітэта, аднак недахоп сродкаў вымусіў яго перайсці на аддзяленне прыродазнаўства універсітэта па спецыяльнасці геалогія. Удзельнічаў у маскоўскім снежаньскім паўстанні (1905). У 1906—1907 уваходзіў у сялянскую арганізацыю пры Магілеўскім акруговым камітэце РСДРП.
Пасля заканчэння ўніверсітэта ў 1911 г. Міхайла Грамыка настаўнічаў у Адэсе, у прыватным кааператыўным вучылішчы, у жаночых гімназіях. З 1917 удзельнічаў у рабоце культурна-асветніцкай арганізацыі беларускіх бежанцаў «Беларускі гай», у 1920 г. быў загадчыкам школы-інтэрната для беларусаў-бежанцаў. У 1921 г. пераехаў у Мінск. Выкладаў геалогію і мінералогію ў Белпедтэхнікуме і Беларускім дзяржаўным ўніверсітэце, быў дацэнтам кафедры геалогіі БДУ, з дня заснавання працаваў у Інбелкульце. Распрацоўваў беларускую навуковую тэрміналогію ў галіне геаграфіі, геалогіі, грунтоў і хіміі (разам з М. Азбукіным). Апублікаваў падручнікі на беларускай мове: «Пачатковая геаграфія» (1923, 4 выданні), «Уводзіны ў навуку аб неарганічнай прыродзе» (ч. 1 — Крышталаграфія, ч. 2 — Мінералогія, 1926). Адным з першых браў удзел у пошуках нафты на Палессі. 13 ліпеня 1930 года Міхайла Грамыка незаконна быў арыштаваны ДПУ БССР па справе «Саюза вызвалення Беларусі».У наступны, 1931 год, высланы ў Іванава–Вазнясенск на 5 гадоў. Пасля сканчэння тэрміна высылкі ў 1936 годзе Міхайла Грамыка выехаў з сям'ёй у Мурманскую вобласць (Кіраўск, Чусаў Гарадок). У 1945–1948 жыў у Іжэўску, працаваў у Запалярным горным тэхнікуме. Потым жыў у Пермскай вобласці і Удмурціі. У 1948-1952 гады зноў працаваў у горным тэхнікуме ў Кіраўску. З 1952 года на пенсіі. 15 жніўня 1957 года быў рэабілітаваны. Апошнія гады жыў у Хімках.
Літаратурную дзейнасць пачаў у 1907 г. навэлай «Белый камень», апублікаванай у Маскоўскім часопісе «Белый камень». Вершы, невялікія апавяданні, навелы Грамыкі змяшчаліся ў Маскоўскім і Адэскім друку. У літаратурнай дзейнасці выкарыстоўваў псеўданімы і крыптанімы: М. Абданк, Мих. Абданк, Михаил Абданк, М. Г., Міх. Г.
У 1913-1914 гг. задумаў вершаваны раман, які так і не скончыў. Першай паспяховай спробай пісаць на беларускай мове стала п’еса “Змітрок з Высокай Буды” (надрукаваная ў 1911 г.) пра рэвалюцыйныя падзеі ў Беларусі.
Велізарнае месца ў творчасці Міхайлы Грамыкі займаюць матывы вольнай працы, пытанні пазнання чалавекам прыроды.
У 1922 годзе апублікаваў у часопісе «Полымя» эксперыментальную паэму «Гвалт над формай», у 1927 выйшлі кнігі паэзіі «Плынь» (вершы і паэмы) і «Дзве паэмы». У розныя гады былі створаны п’есы «Скарынін сын з Полацка» (паст. 1926, рукапіс не знойдзены), гісторыка-рэвалюцыйная п’еса «Каля тэрасы» (1929, паст. 1927, у новай рэдакцыі выйшла ў 1975), «Віно бушуе» (1929), героіка-рамантычная драма «Над Нёманам» (паст. 1927), дзе адлюстраваў рэвалюцыйныя выступленні працоўных Заходняй Беларусі, «Воўк» (1930).
Таксама Міхайла Грамыка выступаў як крытык з артыкуламі пра творчасць М. Багдановіча, пра пастаноўку «Цара Максімільяна» і інш. Перакладаў творы Л. Талстога, У. Сасюры на беларускую мову.
Член Саюза пісьменнікаў БССР з 1965 года. У 1967 годзе выдадзена «Выбранае», у 1987 — зборнік «Родная пушча» (п’есы, вершы, паэмы, успаміны, лісты).
Міхайла Грамыка — аўтар успамінаў пра Я. Купалу, Я. Коласа, А. Грыневіча, пра свой удзел у рэвалюцыйных падзеях («Нас натхняў подых рэвалюцыі», 1965, апубл. 1987), «Старонак сямейнай хронікі» (1962-69, не законч., апубл. 1987).
Памёр Міхайла Грамыка 30 чэрвеня 1969 годзе. У 2017 годзе ў в. Чорнае (Рэчыцкі раён) адкрыта памятная дошка нашаму знакамітаму земляку.
Бібліятэка каледжа
